ben bu yazıyı çok seviyorum etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ben bu yazıyı çok seviyorum etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

1.5.10

no.silk.

İç çamaşırları çok komplike varlıklar. Hakikaten. Aynı zamanda hem kısıtlayıcı hem de huzur vericiler.
Neden kadınlar kimse görmeyeceği ya da 800 yıldır evli olup kocası iç çamaşırlara olan ilgisini 799 yıl önce kaybetiği halde über sexy çamaşırlar alırlar. "Kendim için alıyorum" koca bir yalan. Ancak birilerinin göreceğinden emin olduğun zaman giyiliyor onlar. Dolayısıyla almayın boşuna. Aldıktan sonra da "madem aldım giyeyim bari" deyip giymeyin de, çünkü genelde bu ürünlerin verdiği rahatsızlık seksilik derecesiyle doğru orantılı ilerliyor.
Elbetteki büyükanne külotları ve sporcu sütyenleriyle dolaşın demiyorum ama çok da zorlamayın, oranızı buranızı çekiştirip durmayın.
Aslında birileri görecek de olsa adam gibi şeyler giyin, hayatlarını sexy kadın iç çamaşırlarıyla çevrili geçirecekleri yanılgısıyla yormayın onları. Eninde sonunda pamuklu yüzlerce kez yıkanmış çamaşırlarla* dolu çekmeceler içinde kaybolacakları gerçeği ile şimdiden yüzleşirlerse ileride tatminsizlik yaşayıp hüzüne kapılmazlar.
Bir gün çamaşırlarla ilgili bir kitap yazacağım isim de şöyle olacak: İç Çamaşırlarında Kişilik Bozuklukları, Kendini Tanga Zanneden Slip.

*Yaptığım göndermenin hangi filmden olduğunu bilene bir sürpriz hediye vereceğim
.

Bir de hiç alakası yok ama, kreditleri izleyenlere kıyak geçen filmleri çok seviyorum.

24.2.10

kıllar üzerine detaylı bir çalışma

Bir gün elime cımbız alıp toplu taşıma araçlarında terör estireceğim. Kır saçlı adamların kulaklarından fırça gibi çıkan o kara şeyleri yolacağım. Ya onlar keser ya ben.
Bunun için yapılmış aletler var, değil mi? Traş makinesi aparatları var, berberler de kesiyor. Çok zor bir şey olmasa gerek. Ayrıca biz nerelerimizdeki tüyleri ulu bir görev bilip yolarken, onlar da burunlarından kulaklarından kıl aldırsınlar bir zahmet.

Lafı kıldan açmışken, şuna da değinmeden geçemeyeceğim. Bu aralar pek hoşuma giden bir moda peydah oldu, Bıyık. Bıyık pek erkeksi bir şey. Her ne kadar bazen kilolu erkekler bırakınca "bakkal amca" olsalar da, genelde erkeğe yakışıyor. Mesela, Gürkan'a çok yakışıyor, Oğulcan'a da. Zaten bu insanlar tanıdığım erkek populasyonunun üçte birini oluşturduğu için daha fazla örnek veremiyorum. Üzgünüm.

Elbette bir de sakal mevzusu var. Kirli sakalın über sexyliği bir yana, sakalın da gayet erkeksi bir unsur olduğu yadsınamaz bir gerçek. Yani Cansu bile bıraksa o bile erkeksi olur.
Ancak sakalın dozu çok önemli. "Dört yıldır güneşe çıkmadım" uzunluğu sexyden çok "leş" olarak tanımlanmanıza yol açar. Ya da çenenizden sarkan üç beş kılı sakaldan sayıp uzatıyorsanız, lütfen bu sevdanızdan derhal vazgeçin ve gidin traş olun. En azından köse-severlere hitap edersiniz. Tabi her malın bir alıcısı vardır. Bunlar sadece benim şahsi görüşüm..
Erkekler ve yüz kılları çok derin bir mevzu. Türlü türlü şekli var.
Bir de lisede tatillerden dönüşte ilk gün okula sakalla gelme macerası vardır ki, çok güldürür beni. Okul tuvaletinde, müdür yardımcısının eline tutuşturduğu dandik traş bıçağıyla kuru kuru traş olmaya değer mi? Anladık tamam, ergensin, büyük adam oldun, kılın var, tüyün var, bol bol da masturbasyon yapıyorsun, ne yapalım yani! Sen bir de bize sor, derdimiz başımızdan aşkın.

Tüm bu kıl-tüyden sonra, kara yağız delikanlı olarak tabir ettiğimiz tipten de hiç hazetmediğimi belirtmek isterim. Ben, ironik olarak, bıyık, sakal bırakmanın genelde yakışmadığı akça pakça erkekleri beğenirim, öyle çiyan gibi sarı değil de, kumral daha çok.
Tabi kişisel erkek geçmişime bakarsanız kendimle sık sık çeliştiğimi görürsünüz.
Ne yapalım, gönül işi bunlar. Kader kısmet ayol!

18.2.10

kaderin cilvesi*


İnsanlığın en büyük paradokslarından birini dile getirdiğinden habersizdi.

"Sevilen biri olmak istiyorum" dedi, "Bir keresinde sırf hayır diyemediğim için canlı bir antilop satın aldım. "

*Kaderin cilvesi, Yan etkiler, Woody Allen.

4.2.10

zaman hırsızı.



Geçenlerde bir hikaye kitabı geçti elime. "Allah iyiliğiniz versin" dedim, "bunları okumama nasıl izin verdiniz". Neden böyle olduğuma şaşmamalı.

Küçükken dinlediğim hikayeler de okuduğum kitaplarda hep birazcık tuhaftı. Benim tercihim miydi yoksa denk mi gelmişti hatırlayamıyorum.
Zaten masalların hepsinin belirli bir derecede psikopatlık barındırdığının farkındayım. Ağızdan dökülen mücevherler, çiyanlar böcekler, kindar periler, parmak boyundaki korkutucu kızlar, çocuklarını ormanda terkeden hain anne babalar, taşa dönüşen üvey kız kardeşler....
Çocukların bu hikayelri dinledikten sonra, bir üvey anneyi tüm kalbiyle sevmesi mümkün müdür meseala? Ya da yaşlı, çirkin burunlu ve tesadüfen siyah giymekten hoşlanan kadınlardan korkmaması?

Bir kitap vardı, sanırım okulda okutmuşlardı, yazarını hatırlamıyorum ama adı Dankonun Yüreği idi.. Bir kasabada bir şey oluyor halk taşınmak zorunda kalıyor ama gitmeleri gereken yönde karalık bir orman var. Yola koyuluyorlar ama bir süre sonra insanlar huzursuzlanmaya başlıyor bunun üstüne Danko kalbini çıkarıyor ve yolu onunla aydınlatıyor. Gidiyorlar gidiyorlar.. en sonunda orman bitiyor ve güpgüzel bir yere geliyorlar. Herkes neşe içinde hoplayıp zıplıyor ama Danko yorgunluktan yığılıyor ve kalbi yere düşüyor ve biri gelip üstüne basıp onu söndürüyor.
Bu kitabı hala atlatabildiğimi sanmıyorum.
Bazen ormanda bir evde yaşadığım, birilerinden kaçtığım, sarayların merdivenlerinden inip çıktığım kabuslar görüyorum. Çoğu, konuşmaya çalıştıkça ağzımdan çıkıveren yılanlar böceklerle boğulmamla son buluyor. Şanslıysam inciler dökülüyor ve nerd gözlüklü bir prens beni öpüyor..
Hahah!

Her şey bir yana, "Çatı" serisini okumuş bir çocuk bir daha asla normal bir çocuk olamaz... Cinayet, ensest, zina... Niye kimse almamış elimden ben okurken onları?
Söylüyorum size, o dört kitap hastalıklı zihinlerin ürünü! Damn you V.C. Andrews. Damn you!

if you love books so much why dont you mary one of them, you dork ..

3.2.10

eski akrobat. yeni pipo tüccarı.

Arada tuhaf şeyler yaptığımda yada gereksiz bilgilerimi paylaştığımda, "anası babası buna küçükken yavrum saçma sapan şeylerle uğraşma dersini çalış ,adam ol! demedi mi acaba" diye düşünüyor olabilirsiz.
Doğrusu demeleri lazımdı ama demediler . Piyano çalıcam dedim, peki dediler. Sözel okuyacağım, tiyatrocu olacağım dedim, peki dediler, Piyanoyu bırakacağım gitar çalacağım, yüzmeyi bırakıp aikido yapacağım dedim. Peki dediler. Ne dersem peki dediler. Yapmayacağım dediğimde de sen bilirsin dediler. Hiçbir şeye zorlamadılar. Hiç bir zaman.
Zeki ve yetenekli olduğuma dair inançları o kadar büyüktü ki kendi yolumu bulacağıma inandılar.

Onları hiçbir şey için suçlamıyorum ama yanıldıklarını belirtmeme de gerek yok heralde...

Ama yine de bakınız Eylül Hanım nasılda sırıtıyorum.

Badminton oynadığımı da söylemiş miydim?
Şimdi böyle olduğuma bakmayın siz, eskiden pek atletiktim ben... Atletico Merve .



Ayrıca da,

Neden hiç bilmiyorum. Yakında bulaşık makinasnıı odama taşıyacağım.
Yalnız yaşasam üşengeçlikten ölürüm ben heralde. Korkuyorum.
Beni alan yaşadı. Hahay!

.

24.12.09

düşünceler saçlarıma dolanır

Because the sky is blue, it makes me cry...

Bu aralar kafam çok bozuk aslında, arada histerik neşe krizlerine giriyor da olsam.
Hastalıktan da kurtulamadım bir türlü.
Yaptığım her şey vasatın altı. Kendimden çok sıkıldım.
Çok yoruldum başaramamaktan.
Her şey dönüp beni ısırıyor popomdan.

Küçük beynimde yarattığım gibi bir çıktı alamıyorum hiç.
Beynimle ellerim yeni tanıştı sanki. Henüz kordine olamadılar belki. Bir temassızlıkdır sürüp gidiyor.
Olamamışlık, yaptığım her şeyde.

İçimde de bir his yer edinmeye başladı yeni yeni.
Rekabet mi, hırs mı, kıskançlık mı?
Hoşlanmadım.
Hüngür hüngür ağlamak istiyorum.

Hataları çok önceden yaptım.
Şimdi öpsen toparlayamam.

*Beni tanısan seversin aslında. Ama naaparsın kader.
Because the world is round...

29.10.09

şarkı.bir.fetiş


Soğuk ülkelerde sıcak şarkılar dinleyelim.
Sözlerini anladıklarımızı daha çok benimseyelim, "ben söyleseydim de aynı böyle söylerdim" diyelim. Anlamadıklarımız da mır mır mırıldanalım. Ne dediğini merak edelim.
Bazen de yanlış anlayalım. Ama çok sevelim. Doğrusunu öğrenince bile yanlışını daha çok sevmeye devam edelim.

Kimsenin bilmediği bir şarkıyı biz biliyor olalım.
İkimizde aynı nakaratı söylemeye başlayalım, çok şaşıralım, konuşamayalım.

Yollarda gidelim. Otobüslerde, gemilerde, trenlerde, uçaklarda.
Arabada ben yolcu koltuğunda, sağımızda günebakan tarlası, solumuzda Kings of Convenience. O kadar sinematografik olsun ki ağlamak isteyelim. Ama ağlamayalım, gülümseyelim.
Babamla annemi arayayıp ne kadar mutlu olduğumu anlatmak isteyeyim.

Başka ülkelerde, bilinmeyen şehirlerde, kalabalık pistlerde dans edelim.
Yabancıların bize öğretmesine izin verelim danslarını, şarkılarını. Bir nüansı keşfedelim mutlu olalım.
Yabancılar, daha fazla yabancı kalamasın.

Ve tabi bir de sen varsın.
Hikaye de hiç yer almayan, sadece prologueda bahsi geçen..
Sen benim "Kibirli Ceviz"imsin.
Ama bunu sana hiç bir zaman söyleyemeyeceğim. Sen de hiç bilmeyeceksin.
Bir talcid atacağım ve benim içimde biteceksin.

Ama saat hep 09:09, 16:16, 17:17... olduğunda beni düşündüğüne inanacağım. Doğru olmasa bile.
Söz saatin başında oturmayacağım.
Sahtekarlık olur o zaman.

Gün olurda bir gün bunu okursan, sen de şöyle mırıldanırsın:
"Stay out of trouble,
Stay in touch
Try not to think about me too much."
Çünkü bu benim hikayem.

19.10.09

eller.yukarı.

Biz asla sex and the city kadını olamayız. Biz one night standler yaşamıyoruz barda tanıştığımız adamlarla. Yaşarsak da utanıyoruz. Hatta oldukça "namuslu"yuz.
Biz erkekleri seviyoruz. Onlar da bizi sevsin istiyoruz.
Hep bizi sevsinler istiyoruz.
Öncekilerden çok, sonrakilerden farklı.

Tek istediğimiz buyken, "ne istediğimiz"e bir türlü karar veremeyişimiz nedendir peki?

10.4.09

sert basan tuşlar

Beklemek. Özlemek.
Sanki onunla paylaşmayınca hiçbir şey yaşamıyormuşum gibi geliyor.
Bir yanım orda çok mutlu olsun istiyor, bir yanım beni özlesin, unutmasın istiyor. Bencillik işte.

Havaların güzelleşmesine verdiğim aşırı neşeli tepki bitmeyen kışlarımla yüzleşmemin extrem bir yolu sanırım. Şu tuhaf hissiyatı atamadım bir türlü içimden. Olmak istediğim yerde hissedemedim hiç. Kimse de suçlanamaz ki bunun için. Mecbur kendime batırmalıyım ama henüz hazır değilim çuvaldızla yüzleşmeye. Merhaba merhaba o kadar.

Hiç bir zaman "tam" hissetmez mi insan kendini? Bütün? O zaman ölür mü mutluluktan?

Asla dengelenmeyen bir terazi. Devam etmeyi istemek için mutlaka bir taraf hafif gelmeli ki bile bile yorabilesin kendini, aptal gibi.

15.1.09

yuvarlak hatlar

Büyük olasılıkla tek çocuk olmamdan kaynaklanan bir rekabet duygusu eksikliğine sahibim.
Ve hayatımın hiç bir evresinde hırslı değildim.
En iyi olmak ya da birilerini geçmek değildi hiçbir zaman önemli olan. En kötü olmamak, sonuncu olmamak yeterliydi öz tatminim için.
Hala da böyle.
Ve kabul edelim ki, uğraşıp da "en iyi" olamamaktan çok daha iyidir uğraşmadan "iyi" olmak.
Sırf akademik olarak da değil, hayatımın her alanında böyle.
Tembellikten herhalde.
Çünkü tabiki ben de "en" olmak isterim içten içe. Ama bunu gerçekleştirmemi sağlayacak hırs hücrelerimi bir türlü bulamıyorum.

Hayatımın sonuna dek yuvarlanıp gideceğim.

*12.01.2009

22.3.08

Şarkılardan anlam çıkarmaca- Musical moronculuk

Bir şarkının iyi ve ya kötü olması hiç bir zaman çok şey ifade etmedi bana(Manken bozması sarkıcıların ve türevlerinin şarkılarını şarkıdan saymadığım göz önünde bulundurulmalı). Benim için asıl önemli olan hikayeleriydi...Şarkıların hikayeleri iç içe geçer beynimde, benim uydurduklarımdan başka da hikayeleri vardır şarkıların, söyleyenin, yazanın.. Ve şarkıların kokuları vardır ve hikayelerin şarkıları vardır, bir sokaktan aşağıya yürümenin başka, o sokaktan yanında o insanla o mevsimde yürümenin başka, Baho'da oturmanın bambaşka bir şarkısı vardır. Ve sahildeki Atatürk heykelinin mermerlerinden kayarken "Wonderwall" söylenir. Ne yazık ki bu şarkılar genelde İngilizcedir. Snopluk yaptığımdan değil, Türkçe müzik dinleme alışkanlığım pek olmadigindan.

"Bu şehirde bir kadın var / Adı bana özel." Hayatımın küçük dramalarının bir numaralı şarkısıdır Cem Adrian'ın Bana Özel şarkısı. Yıllar önce ben bu şehri, bu ülkeyi bir mevsimliğine terk ettiğimde bu şarkıyı dinledim hep. Ve birilerinin "bu" şehirdeki özel kadını olmayı diledim

Teoman'a karşı özel bir ilgim yoktur. hatta bir çok şarkısını alamsız bulurum ama gönülçelen albümünün hayatımda farklı bir yeri vardır. Belki Gönülçelen (Çavdar Tarlasında Çocuklar) kitabını çok sevdiğim için -hatta "Evet, Salinger en sevdiğim yazar" dediğim ve arada durup Seymor Glass neden kendini öldürdü diye düşündüğüm için- (teşekkürler bu arada) olabilir ya da ordan burdan arak melodiler üzerine muhtemelen kafası iyiyken yazılmış sözlerden ara ara seçtiğim metaforlar için yahut da albüm bana bebeklik arkadaşımın hediyesi olduğu içindir. Kim bilir.

"Kırıklarını aldırdım kalbimin." Kalbinin kırıklarını aldırmak. ne kadar güzel bir benzetme! Ve sık sık gerçek olmasını dilediğim şey. Girip berbere, yumuşak deri koltukta bir tur döndükten sonra kalbimi çıkarıp şöyle demek istiyorum "Ahmetciğim uçlarından alalım ama geçen seferki gibi çok kısaltma sakın." Nitekim kırıklarınından tamamen kurtulmayı asla istemem, o zaman genç olmanın ne anlamı kalır. (Bunları düşünürken kulaklarımda Mr. Bennet'ın Elizabeth'e söylediği şu sözler çınlar: " Evet, senin de yaşın geldi artık gidip kalbini kırdırabilirsin.")

Ben bir müzikal karakteriyim. Hayatımın bir arka fon müziği var, hiç susmaz. Hep kafamda çalar.
Veganın solistinin sesi çoğu insana rahatsız edici gelse de kafamda çalması beni asla rahatsız etmemiştir mesela. Taa "Hadi baylar/ Tırmalayalım mı her yeri/ yoksa atalım mı bir adım geri/ tamam tamam sustum" zamanlarından beri severim onları. Ama Vega "alışamadım yokluğuna" ile kalbimi fetheder. Hatunun tuhaf sesiyle söylediği şarkı, serin bir eylül akşamı kalabalık ve gürültülü bir yerde- RocknCoke- eski sevgiliye mırıldanılır. Ve her şeyin eskisi gibi çok güzel olucağına dair çocukça bir inançla yeniden başlanır. Tahmin edilebileceği gibi hikaye mutlu bitmez. Ve kahramanımız yeniden beyaz atlı prensini aramaya koyulur. ( İşte bu sırada uzaklarda birileri şu şarkıyı mırıldanır "I'm sick of seeing you cry/ And wasting all your time/ On someone who will never care enough/ To make you feel loved/ To make you feel safe/ I would drop my life to take his place/ So carry me around/ Like a picture in your purse/ Pull me out when things are at their worst/ Who we ever met/ And who we ever missed/ Each one had a role in this." Techromance- Her Space Holiday)

Bir zaman sonra Vega, Tatlı Sert albümüyle yeniden çıkar karşıma. Tam da ben yeniden uzak diyarlara doğru yollara düşmeden önce. Ve der ki: Beyaz mendil falan sallamazsam/ n'olur üzülme/ beni düşünme/ beni bir daha asla düşünme. Tamam dünyanın en anlamlı şarkı sözleri değil, olmasıda gerekmiyor zaten. Hani derler ya "cuk oturdu". Ve verandada oturken -ne dediğini anlamayan insanların memleketinde- bağıra bağıra yine Vega söylenir. "Raks ederken balkonumda/ Yine uçmak var aklımda/ Gülüyorum/ Arkamda kaldı yaptıklarım." Duruma daha uygun başka bir şarkı daha bilmiyorum, varsa da ben bilmiyorum.

Ben şarkıları arkadaşlarım gibi severim ya da çikolatayı, armutu sevdiğim gibi. Eğer bir parça bile ben varsa yada benim ağzımdan da çıkabilecek bir cümle geçiyorsa içinde koşulsuz severim onları, kimini çok dinlersem sıkılırm kimini ne kadar dinlesem de yetmez. Ben şarkılarımı özlerim. Gecenin bir vakti uyarım canım bir şarkı çeker deli gibi, dinlemeden uyuyamam. En güzel şarkılar aşk şarkılarındır bence, onlardan herkes kendine bir pay çıkarabilir, herkes birilerini sevmiş, terk edilmiş, aşık olmuştur (olmayana ayrıca üzülürüm zaten). Politik içerikli şarkıları hiç sevmem ya da toplumsal konulardan söz edenleri.

Hayatta iyi yapabildiğimi iddia edebileceğim sadece üç şey vardır: çadır kurmak, televizyon izlemek, müzik dinlemek. Özellikle de sonuncusuna her zaman hak ettiği özeni gösteridiğimi, hatta kendimi "musical moron" olarak tanımyabileceğimi söyleyebilirim hiç çekinmeden.-ama ustaların karşısında saygıyla eğilirim :D-

Bu bir TK150 ödevidir.