pulled it out my ass etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
pulled it out my ass etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

17.9.09

proof in the pudding

Bir gecikmiş -halen toparlanamamış- kız kafası yazısı.*

Kız kafasının bu hali hakikaten çok tuhaf vallahi.
Bizden hayatının bir evresinde hoşlanmış adamın hep öyle kalmasını isteriz. Sanırım bunu sırf imkansız aşk şarkılarını ithaf edebileceğimiz biri bulunsun diye yapıyoruz.
Üstelik aşırı korumacı ve saldırganız da. Biz belki bir gün ona dönmek yada onunla olmak isteyebiliriz diye hep orda bıraktığımız yerde kalsın istiyoruz. Ve gün olur da yerinden kıpırdamaya kalkarsa sarsılan egomuzu saklamak için hırçınlaşabiliriz. Tehdit altında kalınca hep yaptığımız gibi tırnaklarımız çıkarmaktan ve jedi mind tricklere başvurmaktan çekinmeyiz.
Oysaki içten içe inanmaya devam ederiz, "o kaltağı" bizi sevdiği kadar sevmesine asla imkan yoktur.
Hı-hı tabi.
Git patlat bu kafayı şimdi.

Erkekler de yaparlar mı böyle?
Yoksa bize mi özgü sadece?

işimiz gücümüz yok mu bizim ya.
çok çirkin küfürler edesim var hayata. çok.

*6-7 eylül.

2.11.08

fotoşortta popomu kes

Bordem
\ˈbȯr-dəm\
noun (uncountable)
: the state of being weary and restless through lack of interest
*The first record of the word boredom is in the novel Bleak House by Charles Dickens, written in 1852, in which it appears six times, although the expression to be a bore had been used in the sense of "to be tiresome or dull" since 1768. (Wikipedia)



Bir cok farklı sey ve durum can sıkıntısına neden olabilir. Yapacak hiçbir şeyin olmamasının yarattığı boşluk duygusundan beslenebildiği gibi, yapacak çok şeyinin olması ama bunları yapacak hevesin ve mecalin olmamasından da ortaya çıktığı sıksık görülmüştür. Sizi hayatınızın her evresi ve günün her saatinde mekan ayırt etmeksizin yakalayabilir. Bir kafede sevgilinizle otururken etrafa bakınmanıza, okulda dersin en lüzumlu yerinde elinize karalamalar yapmanıza, tv karşısında salya akıtmanıza, bir pazar sabahı öğlen üçe kadar yataktan çıkamamanıza neden olabilir. Uyuşukluk ve tembellik, can sıkıntısıyla el ele koşarlar.

"Got a low low feeling around me
And a stone cold feeling inside
And I just cant stop messing my mind up
Or wasting my time"
(Moving- Supergrass)

Her şeyi yapabilecek kabiliyete sahip olduğuna inanıp da hiç bir şey yapmayan, benim gibi, "öldürücü" egoya sahip insanlar sıkıntı türünün en bogucusuyla başa çıkmak zorundadırlar. Çünkü bahsi geçen öldürücü ego, kişileri kaderlerinde harikalar olduğuna inandırır ancak hemen sonrasında onları durdurarak aklınca muhtemel başarısızlık ve yenilgilerle yüzleşmelerine engel olur. Bu sonunda kalbinin kırılacağından korktugundan- ki ihtimaller yarı yarıyadır- bir ilişkiye başlayamamakla büyük benzerlikler gösterir. Bu tip ego kaynaklı engellenmeler, insan bünyesinde ağır, yogun bir hissiyata neden olur, bu da can sıkıntısının gelişimine ortam hazırlar. Kişilerin bir takım allah vergisi yeteneklere sahip olması durumunda- ki böyle durumlarda olduğunu varsayarız, egoların bir çıkış noktası olması lazımdır- egolarını zedelemeden bir şeyler yaratma yolları buldukları gözlemlenmiştir. Bkz.: Deneysel müzik, deneysel sinema, Harry Potter.

Elbette ki sıkıntıdan bir şeyler yaratmak sadece bir grup insana mahsus değildir. Yapacak hiç bir şeyleri olmadığından sıkılan insanların yaratıcılıklarını kullanmaya yöneldikleri sık ratlanan bir durumdur. Canı sıkılan insanlar güzel sanatlar dallarında bir çok esere imza atmışlardır. Günümüzde hala oynanmakta olan oyunların bir çoğunun can sıkıntısından doğduğuna inanılmaktadır. Bkz.: Quidditch. Bir şeylere sıkılan insanların ise bir şeyler yaratması nefes almaları kadar doğal karşılanır. Bu insalar bir şeyi dert edinmişlerdir bunun sonucunda ise kitap, şarkı yazmış, film çekmiş, savaşmış hatta zaman zaman devrim yapmışlardır.

15.6.08

Hafifletici Sepetler

Kendini bomboş hissediyordu.
Sanki kimse onu hiç sevmemiş gibi.
Otobüsleri ve cafeleri düşündü.
Eskiden yan tarafından oturan çocuğun gülümsemesi mutlu ederdi.
Hiç bir zaman tanımayacağını ya da tanısa sevmeyeceğini bilse de hoşuna giderdi.
Belki de beğenildiğini hissettirdiğindendi.
Şimdi hiçbir şeyden zevk almayan, hiçbir şeyden anlamayan yaşlı bir kadın gibi hissediyor kendini.
Doksan yaşında bir bakire gibi.

18.4.08

The Sand

Her blonde hair was flying with the wind. The only thing she could see was a tiny island miles away. She turned her back to the sea and walked through the beach, crossed the road which vanishs behind the hills. She sat next to the irish red haired women who was sitting in a small cafe, looking like a decoration from a desert scene. She put her shoes of and cleaned the sand out of her toes. Then looked up and "Hey!" she said and smiled.
"Hey! We can join them if you want."
"No. Let's just stay here for a while. It's nice."
Red haired woman just noded.
"Can you see the island over there" asked blonde. "Can you see how green it is? Hah! It's weird."
"Right."
And she looked around to see trees or at least bushes. She couldnt find any. Only sand sand sand. Felt thirsty.
" Want something to drink?" she said " I guess we need to order something." And showed her the man, sitting at the corner of the bar. " He has been staring at me since you left."
"Ok. But I'm starving too."
"I'll just take a beer."
"Beer?"
"What? Dont you think they have beer?" red haired asked.
"No. I dont know."
"We'll see." she said and she made "two" with her fingers to the waiter. "Bira" she said.
"I'll be right back" he said then ran out and left them alone.
Somehow he didn't accept two women drink beer in the afternoon.

"You didn't even ask me. You never do." blonde said.
"Yeah! like you ask me! Please shut up!"

And she did. For a minute.
"I can't stand that. Spit it out if you have something to say! Don't keep it!"
"Not the time and place. And it is a little to late. Isn't it honey?"
"But we didn't need it. I don't need it."
"Need? You shouldn't do it at the first place, you shouldn't have it at the first place. And you.. Should not... You.. Do you even even know the guy?"
"Who? Doctor? He was a family friend."
"No! Not the doctor. God! You dont even know him, do you? Have you ever think about me, about us? It was only a month Eli, You couldn't wait. And with a guy! God! A guy, you just met."
"Stop it! I already feel terrible!"
"And you think you shouldnt?"
"Please! Please!"

She watched the two gold fish in the tank for a while. That moment she realized gold fish is actually red.
"Red. Just like your hair" she said.
"What?"
"Nothing."
She breath out.

"What took so long. It's just beer."

He put the glasses on the wooden table. He asked if they need anytning else and went back to his corner. They didnt want anything more.

"Would you do him too?"
"What?"
"Nothing."
She didn't ask twice.

"I just need to know one thing. You'll want it eventually, wont you?"
"Yes. Eventually."
"What if we wont have the chance again."
"We will."

They drank their beer in quiet.


re-write of
Hills Like White Elephants
Ernest Hemingway
for VCD 150

6.4.08

Ben festivale festival demem gay filmine gidemediysem!

Bu sene biraz geç kaldım biraz da boş verdim sanırım. Sadece 5 bilet alabildim festivale ve eve gelince acı içinde farkettim ki gitmeyi en çok istediğim film 16:00da başlıyor ve benim 17:00da giyinmiş süslenmiş topuklu ayakkabı fönlü saç vs şeklinde bir yerde olmam gerekiyor. Tarifsiz derecede mutsuz oldum bu sene festivallerle aram hiç iyi değil -zaten canım film izlemek de istemiyor pek- zaten if in de bir tek partilerine gitmiştim -dvdlerini bulduklarımı bile daha izlemedim-hahaha!
Ama şansa bak ya! Gitmeyi en çok istediğim film! Bir de hafta sonuydu üstelik ! Biletide kıvırır götüme sokarım artık!

Denizanası,
Yaşasın Yönetmen!,
Mister Lonely,
Honeydripper,
bilet bulabildiklerimiz.

Vahşi Zerafet ise bilet bulupta gidemeyeceğim.

Sinema öğrencilerinin yüz karasıyım ben. Zaten anlam veremiyorum insalara eskiden de böyle miydi sokaklara kadar sıralar olur muydu? Biletler bitiverir miydi?
Geçen sene 20 filme gittim festivalde ve boş koltuklar olduğunu gayet net hatırlıyorum. Hele de if te salonların neredeyse boş olduğunu idda edebilirim özelliklede Caddebostanda. Çok uzak bir zamandan bahsetmiyorum geçen sene alt tarafı. Nedir yani bu sene herkes entel dantel olmaya mı kara vermiş. Baktım o kadar da şahane bir film de göremedim üstelik! Doğru düzgün gay filmi bile yok! Bu ne be!


24.3.08

Asilzade Mor

Zamanında mor renk elde etmek pek zormuş. Binlerce solucanımtak şeyi 3 gün tuzlar, 10 gün kaynatırlarmış( ya da tam tersi pek emin değilim şu an) da anca tırnağım kadar boya elde edebilirlermiş. Eh hal böyle oluca anca çok zenginler mor giysiler içinde salınma şansına erişebilirlermiş. Romada mesela sezar giyermiş bir de senatörler falan hatta bu gün bile kardinaller giyiyor yanılmıyorsam.
Dalga boyunun pek kısa oluşu, esrarengiz duruşu morsever pank arkadaşların hayatına hoş bir ironik göndermedir kanımca. Zaten koyu tonları -ki bu arkadaşlar tarafından en sevilenidir- melankoliyi, depresyonu çağrıştırır.
Karmaşıktır mor, dediğim gibi koyu tonları depresiftir, açıkları mutluluk vericidir, lilalar lavantalar romantiktir... Bu karmaşıklığı, yaratttığı akıl karışıklığındadır dolayıdır ki ürün yiyecek ambalajlarında kullanmaktan çekinirler moru, kullanıldığında da kadınlara yönelik hijyen ürünlerinde olur genellikle. Gerçi morunda pek umurunda değildir bu, asil renktir o ambalajlar mavilere, yeşillere ve kırmızılara göredir. Tabi leş insanların leş kıyafetlerinde ve leş converselerinde var olduğunu bilse göz yaşlarına boğulurdu eminim asilzade.




Sarı - Bir özgüven hikayesi

Spectrumdaki en mutlu renkmiş pek neşeliymiş kendisi. Bana sorarsanız fazla abartıyorlar. Sadece kendini beğenmiş, "güneşinizin rengi benim ve evinizin lambasının! ooh yeeah harikayım, neşe ve enerji saçarım" der kasım kasım kasılır dalga boyuna sıçtığımın.
Aslında işe de yarar kerata, sarı zeminde siyah hemencik farkedilir -sarı sayfalar-, başarıyı ve gücü temsil eder- kill billde umanın tulumu mesela- ama her yerden çıkar kabul gördüğünü bilmenin dayanılmaz öz güveniyle. Ve iğrenç iğrenç sırıtır gülen yüz ikonlarında.
-Tabi bu nefretime sekiz yıl okula sarı bir gömlekle gitmenin yarattığı bıkkınlığın da katkısı hayli fazladır.-
Bu sarının parlağına uzun süre maruz kalmak baş ağrıtır, bebekleri ağlatır ama yine de sarı, spontane davranışları ve davetkar gülümsemesiyle ilgi severleri baştan çıkarmayı becerirmiştir hep.

15.2.08

Biz burda değiliz. Siz nerdesiniz?

Ben 4 yaşındayken Etilerdeki evden taşındık. Orda bebekliğimi ve yuva arkadaşlarımı bıraktık.
Bir de bir evimiz vardı Tuzlada yazın giderdik bazen, o evi de sattık, sıkıcı geçen yazları orda bıraktık.
Sonra başka bir ev daha aldık. Hiç oturamadan sattık. Orda çok para bıraktık.


Bir komşumuz vardı, bir kızı bir oğlu vardı. Onlar da bizi bıraktılar Antalya'ya yerleştiler.
Ayçanın ananesi de İzmir e yerleşti bize kurabiye kokusu bıraktı.
Karşı komşum Kaan gittiğinde bitmeyen bir arkadaslık bıraktı. Arar sorar hala.
Zeynep abla evlendi. Sadece bir büyük sandık bıraktı. Annesi odasını kütüphane yaptı.
Bir arkadaşım vardı sitede, yıllar önce bir yaz taşındı, ne bir adres ne de bir telefon bıraktı. Kimse bir daha ondan haber alamadı.

Hep birileri gitti. Hep hatıraları kaldı. Bazen de kokuları, tatları..

Onlar gitti. Biz gittik.
Biz gittik. Onlar kaldı.

Kimbilir daha hatırlanmayan kaç kişi orda kaldı.

-honey, we don't live there anymore.-