25.1.10

kürkçü.dükkanı

Şu an benim için dünya üzerinde Digiturkumuzu tamir eden adamdan daha çekici bir adam daha yok.
Hepsi yalan, tek sevdiğim sensin, televizyon.


Dışardaki kar inanılmaz. Gözlerim doluyor mutluluktan. Yanımda karlarda yuvarlanacak birinin olmayışı pek bir hüzünlendirse de beni, bugün çıkıp yine dolaşacağım tek başıma da olsa. Küçük çocukları videoya çekeceğim, aileleri pedofili olduğumdan şüphelenecek.

Her kış mütemadiyen kar yağan bir yerde yaşamak ne güzel olurdu kim bilir. Yapacağım ben bunu. Berlin ya da Reykjavik, Ottawa farketmez. Yeterki burada kalmayayım. Burada kalırsam eğer herkes ilerlerken ben yerimde sayıyormuşum gibi hissetmekten alamam kendimi. Her yıl kar olmasa da gideceğim bir yere, belki bir çok yere.
Biliyorum düpedüz saçmalık. Ama fiziksel olarak gitmezsem eğer, şu hayatta bir arpa boyu bile ilerleyememişim gibi gelecek. Çünkü olduğum yere ait hissedemedim kendimi, küçüklüğümden beri başka bir yerde daha mutlu olabilirmişim hissi gitmedi içimden bir türlü.

Her kız çocuğunun böyle midir bilemiyorum hayalleri, benim arkadaşlarımın çoğu başka şehirleri düşlüyor gelecek konusu açılınca, ben de aynı onlar gibi başka şehirler düşlüyorum gözlerimi kapatıp, ama neresi bilemiyorum, bazen Berlin, bazen Prag, bazen NY. Ama önemli olan şehir değil, ait hissetmek kendini, "oh be evimdeyim" demek.
Kimileri diyor ki kendi vatanından başka yerde hep garip olurmuşsun, hep yabancı olurmuşsun, kimse de unutmana izin vermezmiş. Ama benim umrumda değil, lokal olmak istemiyorum ki ben, "onlar"dan olmak istemiyorum. Sadece zamanın birinde, bir yerde "tam" olduğumu hissetmek istiyorum. Bu hissiyat, bugün kapımızın önünde karlarla oynarken de gelebilir. O zaman arayışım son bulur belki. O zaman gerek kalmaz gitmeme uzaklara, ama gitmekten korkmuyorum, yabancı olmaktan da.
Özlemini duyduğum şey uzaklardaki sevdiklerim olursa, bununla yaşayabilirim ama özlenini duyduğum, sahip olamadığım hayatım olursa, hiç bir zaman "tam" olabileceğimi sanmıyorum.

Belki ben hayalperest, şapşal bir çocuktan başka bir şey değilimdir. Belki dönüp dolaşıp geleceğim yer yine burasıdır.
Belki.
Denemeden bilemeyiz.

I'll find mine. You'll find yours. Whoever, whatever we need, it'll be there.

2 yorum:

benimle oynar mısın? dedi ki...

şu sonuna yazdığın şeye bayıldım. yazına da. of merve yazılarını seviyorum ötesi yok.

ama sen yine de gitme. yoksa atlarım en yakın köprüden.

;)

melve dedi ki...

bir gün gerçek olsa keşke yazdığım.

teşekkür ederim hayatım beni çok mutlu ediyorsun.

ayrıca yeni blogumuzda beni çok mutlu ediyor (: