10.4.09

sert basan tuşlar

Beklemek. Özlemek.
Sanki onunla paylaşmayınca hiçbir şey yaşamıyormuşum gibi geliyor.
Bir yanım orda çok mutlu olsun istiyor, bir yanım beni özlesin, unutmasın istiyor. Bencillik işte.

Havaların güzelleşmesine verdiğim aşırı neşeli tepki bitmeyen kışlarımla yüzleşmemin extrem bir yolu sanırım. Şu tuhaf hissiyatı atamadım bir türlü içimden. Olmak istediğim yerde hissedemedim hiç. Kimse de suçlanamaz ki bunun için. Mecbur kendime batırmalıyım ama henüz hazır değilim çuvaldızla yüzleşmeye. Merhaba merhaba o kadar.

Hiç bir zaman "tam" hissetmez mi insan kendini? Bütün? O zaman ölür mü mutluluktan?

Asla dengelenmeyen bir terazi. Devam etmeyi istemek için mutlaka bir taraf hafif gelmeli ki bile bile yorabilesin kendini, aptal gibi.

3 yorum:

benimle oynar mısın? dedi ki...

sevdim.

cansu tastan dedi ki...

Blacking Out The Friction diyorum sana. story of my life.

bugun jane ve pim ile Nick and Norah's infinite playlist'i izledik. sende ordaymıssın gibi yaptim. yanimda bir kisilik bos yer bıraktım.

melve dedi ki...

yerim seni ben. nammm