24.3.09

Eminönünün karşı konulamaz romantizmi.

Geçen sabah Eminönünde yürürken yeni kararlar aldım kendim için. Baharın ufaktan ufaktan gelişinin üzerimdeki pozitif etkisini de yadsıyamayacağım elbette. Ama asıl önemli unsur artık yorgun olmaktan sıkılmış olmam sanırım.
Ve karar verdim, artık kimseden nefret etmeyeceğim. Çünkü bir zaman sonra nefret ettiğim insanları sevmeye (ya da zararsız görmeye) başlıyorum. -Çünkü zaten aslında nefret etmiyorum. Sadece tanımıyorum ve önyargı yumağıyım.-
Ve sonra hem eskiden beraber dedikodu yaptığımız insanlara hem de yeni sevmeye başladığım insanlara karşı kendimi mahçup ve ikiyüzlü hissediyorum.
Her ne kadar teknik olarak ikiyüzlülük olacak bir şey değilse de -eskiden sevmiyordum artık seviyorum, bu kadar basit!- ben yine de vicdan azabı çakiyorum. Yoruluyorum.
Hiç gerek yok.

Hiç yorum yok: