23.3.09

bir gün, bir gün bir çocuk eve de gelmiş, kimse yok..

Ruhsal boşluk içerisindeyim. Boşluğun içinde nasıl olunur bilmiyorum. Ama işte hiçbir şeye inanmıyorum. Inanamıyorum. Hiçbir şeye. Bir tek Tanrı ya ve benimle olan ilişkisine. Benim Tanrım.
İnanca ihtiyacım var.
Önce büyük bir şeylere.
Sonra insanlara yada şöyle diyeyim, insan ilişkilerine.
Sanırım sonra mutlu olabilirim.

4 yorum:

oğul. dedi ki...

bizdeki problem bu.
tespit tamam, çözüm muamma !

ambivalent dedi ki...

yazik lan bize

oğul. dedi ki...

teoriyi çözmüşüz en azından, sadece daha çok pratik yapmamız lazım.
o halde doldurun boşlukları !

melve dedi ki...

henüz o boşlukları dolduracak bir dolgu maddesine ulaşamadım(: