31.1.09

ben bir robotum. ve bu iyi bir şey. sanırım.

Lazer yapan hatun benim bir android olduğumu düşünüyor. Normalde insanların çığlık attığı yerler de bile sesimi çıkarmıyormuşum. Acı eşiğim çok yüksekmiş. O kadar ki bir ara nerdeyse uyuyakalacaktım. Zaten bunun üstüne makinanın çalıştığından emin olamadı kabloları kontrol etti. Sonra "madem öyle al bakalım" gazıyla yükselttikçe yükseltti. Sonra gelen diğer bir hatuna" 110 da yapıyoruz hala sesi çıkmıyor" dedi. Diğeri, bana dönüp "aferim ablacım sana" dedi. ("ablacım" dedi iiiğuv)

Sonlara doğru, vücut direncim düştükçe ve o kemiğin üstüne geldiğinde ve ben istemsizce ses çıkardığımda- "ah" dan çok tıslamamsı bir sesti bu- zafer kazanmış komutan edasıyla gülümsedi. O sırada kadının gözlerinde tuhaf sadist bir kıvılcım gördüğümü itiraf etmeliyim.
Garip.

Ayrıca benim canım pek tatlıdır sanırdım. Değilmiş meğerse. Deneme fırsatım olmamış sadece. Anneme benzediğim bir konu daha. Tek fark o çok cesurdur. Fiziksel zorluklardan korkmaz. Ben... hmmm.. ben pek öyle değilimdir.

Hiç yorum yok: